செய்திகள்

பாராளுமன்றத்தில் தமிழ் எம்.பி.க்கள் என்ன செய்கின்றனர்?

தாயகன்

தமிழ் மக்களுக்காகவும் அவர்களின் உரிமைகள் மற்றும் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகளுக்காகவும்  தமிழ் அரசியல்வாதிகள் பலரும் பல வித வடிவங்களில்  போராடியும் குரல் கொடுத்தும்  மேடைகளில் முழக்கமிட்டும் ஊடகங்களில் அறிக்கையிட்டும் வருகின்றனர். இந்நிலையில்  வடக்குக் கிழக்கு மற்றும் மலையகம், மேல்மாகாணம் என தமிழ் மக்களினால் தமது பிரதிநிதிகளாக  தெரிவு செய்யப்பட்ட 29 மக்கள் பிரதிநிதிகள் பாராளுமன்றக் கதிரைகளையும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இவர்களில் சிலர் அமைச்சரவை அமைச்சர்களாகவும் சிலர் இராஜாங்க அமைச்சர்களாகவு>ம் பதவிகளையும் வகிக்கின்றனர்.

நாட்டின் உயர்பீடமாகக் கருதப்படும் பாராளுமன்றத்தில்  வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் மலையக தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் உரிய வகையில் பேசப்படுகின்றனவா? அரசின் கவனத்திற்கு கொண்டுவரப்படுகின்றனவா? தீர்வுகள் பெற்றுக் கொடுக்கப்படுகிறதா  என்று பார்த்தால் அங்கு பெரிய ஏமாற்றமே மிஞ்சுகின்றது.

பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவிகளை பயன்படுத்தி தமிழ் மக்களின் எத்தனையோ பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை பெற்றுக் கொடுக்கக்கூடிய வசதி வாய்ப்புகள் இருந்தும் ஏனோ தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் அந்த வரலாற்று கடமையிலிருந்து தவறியவர்களாவே இன்றுவரை உள்ளனர்.  ஆனால் இவ்விடயத்தில் முஸ்லிம் மக்களின் பிரதிநிதிகளை குறைகூறிட முடியாது. அவர்கள் தமது மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு, தமது பிரதேசங்களின் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வுகளை பெற்றுக் கொள்ள பாராளுமன்றத்தை சிறந்தமுறையில் பயன்படுத்துகின்றனர்.

பாராளுமன்றத்தைப் பொறுத்தவரையில் உறுப்பினர்களுக்கு பல்வேறு சிறப்புரிமைகள் உள்ளன. தம்மை தெரிவு செய்த மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வுகளை, நியாயங்களை பெற்றுக் கொடுக்ககூடிய வசதி வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மறந்தேனும் தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் இவற்றைத் தமது மக்களுக்காக பயன்படுத்திக்கொள்வதில்லை.  பாராளுமன்ற அமர்வுகளின்போது மனுக்கள் சமர்ப்பண நேரத்தின்போதோ அல்லது வாய்மூல விடைக்கான வினாக்களுக்கான நேரத்தின் போதோ அல்லது ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணைகள்  தனி உறுப்பினர்களின் பிரரேணைகளின் போதோ தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் தமது மக்களின் பிரச்சினைகளை சபையின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருவதில்லை.

தனது மக்களின் நிர்வாக ரீதியான இடர்பாடுகளுக்கு பரிகாரம் தேட பாராளுமன்ற உறுப்பினராக உள்ள ஒருவர்  பாராளுமன்றத்திற்கு அவ்வாறான இடர்பாடுகளை எதிர்கொள்ளும் நபர் தொடர்பான மனுக்களை சமர்ப்பிக்க முடியும். அது காணிப் பிரச்சினை, நஷ்ட ஈட்டு பிரச்சினை, ஓய்வூதியப் பிரச்சினை என எதுவாகவும் இருக்க முடியும். அவ்வாறு மனுவை சமர்ப்பிக்கும்போது அந்த மனு பரிசீலனைக்காக பொது மனுக்கள் குழுவிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள்  தீர்வு பெற்றுக் கொடுக்கப்படும்.

அதேபோன்று வாய்மூல விடைக்கான வினா நேரத்தின்போது பிரதமரிடமோ அல்லது சம்பந்தப்பட்ட விடயங்களுக்கு பொறுப்பான அமைச்சர்களிடமோ தமது மக்களின் பிரச்சினை அல்லது தமது பிரதேசத்தின் பிரச்சினை அல்லது தனது மாகாணத்தின் பிரச்சினை தொடர்பில் மூன்று வினாக்களை எழுப்ப முடியும். இந்த மூன்று வினாக்களிலும் துணை வினாக்களாக பல வினாக்களை எழுப்ப முடிவதுடன், மேலதிக வினாக்களையும் கேட்க முடியும். இவ்வாறான வினாக்களுக்கு பிரதமரோ அல்லது சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரோ பிரதி அமைச்சரோ  கண்டிப்பாக பதிலளிக்க வேண்டும்.

சில வேளைகளில் கால அவகாசம் கோரினாலும் அக்கேள்விக்கு அவர்கள் பதிலளித்தே ஆக வேண்டும். பாதுகாப்புடன் சம்பந்தப்பட்ட கேள்வியாக இருந்தால் மட்டும் சில வேளைகளில் பதில் வழங்கப்படமாட்டாது.

இதே போன்றதுதான் ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை. பாராளுமன்ற சபை அமர்வு மீண்டும் அடுத்து வருகின்ற ஒரு திகதியில் கூடும் வரை  சபை ஒத்திவைக்கப்படும் போது கொண்டுவரப்படுவதே சபை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரரேரணை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரால் எழுப்பப்படுகின்ற விடயங்கள் ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை என அழைக்கப்படும்.

இது பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, அவசரம் கருதிய விடயம் ஒன்றின் மீது குறுகிய அறிவித்தலில் சபையின் கவனத்தை பெற்று பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் பயன்படுத்தும் முறையாகும். இவ்வாறான பிரேரணை சபையில் கொண்டுவரப்படும் போது கொண்டு வரப்படும் விடயம் தொடர்பில் அரச மற்றும் எதிர்க்கட்சி தரப்பு உறுப்பினர்கள் வாதப்பிரதிவாதங்களை செய்து இறுதியில் குறித்த விடயத்திற்கு சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரால் பதில் வழங்கப்படும்.

தனி நபர் பிரேணையும் இதுபோன்ற ஒன்றுதான். சாதாரண பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களால் பிரேரிக்கப்படுகின்ற பிரேரணைகள் தனி உறுப்பினர்கள் பிரேரணை என அழைக்கப்படும். பொதுமக்களின் அக்கறையை ஒட்டிய எவ்விடயம் பற்றியும் எந்தவொரு பிரேரணையையும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் பிரேரிக்க முடியும். இவ்வகையான பிரேரணைகள் விவாதத்துக்கு எடுக்கப்பட்டு  அதற்கு சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரினால் பதிலும் தீர்வுகளும் வழங்கப்படும்.

கட்சித் தலைவர் ஒருவரினால் 23/2 இன் அடிப்படையில் முன்வைக்கப்படும் விசேட கூற்றும் மிக முக்கியமானது. பொதுமக்களின் முக்கியம் கருதிய, அவசர தேவையுடைய விடயங்கள் தொடர்பில் சபையின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்து அது தொடர்பான  பதிலையும் தீர்வையும் இதன்மூலம் பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

ஆனால் இது போன்ற எந்தவொரு சிறப்புரிமைகளையும் வசதிவாய்ப்புகளையும் தமிழ்ப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளுவதில்லை. அதிலும் மிகவும் பயனுள்ள வாய்மூல விடைக்கான வினாக்கள் நேரத்தை தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள்  பயன்படுத்திக் கொள்வது அரிதிலும் அரிது.  ஆனால் இந்த நேரத்தை முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மிகச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். பாராளுமன்ற ஒரு நாள் அமர்வில் எம்.பி.க்களாக உள்ள யாரேனும் ஒருவர் மூன்று கேள்விகளை எழுப்ப முடியும்.

சிலர் ஒரு கேள்வியுடன் நிறுத்திக் கொள்வார்கள். ஒரு தினத்திற்கு ஆகக்கூடியது எம்.பி.க்கள் 15 கேள்விகளை கேட்பதற்கான உரிமை உள்ளது. ஆனால் ஒழுங்குப்பத்திரத்தை பார்த்தால் அதில்  தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பெயர்களைக் காண முடிவதில்லை.  இந்நிலையில் குறைந்தது மூன்று முஸ்லிம் உறுப்பினர்களாவது தமது மக்களின் பிரச்சினைகள் தொடர்பில் தமது பிரதேசத்தின் பிரச்சினைகள் தொடர்பில் கேள்விகளை எழுப்பியிருப்பார்கள்.

தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகளாக 29 பேர் உள்ளனர். இவர்களில் தமிழ் மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனோ கணேசன், சுவாமிநாதன், திகாம்பரம் ஆகியோர்  அமைச்சரவை அமைச்சர்களாகவும் விஜயகலா மகேஸ்வரன், இராதகிருஷ்ணன் ஆகியோர் இராஜாங்க அமைச்சர்களாகவும்  உள்ளனர். எம்.பி.க்களாக செல்வம் அடைக்கலநாதன், சிவசக்தி ஆனந்தன், சார்ள்ஸ் நிர்மலநாதன்,  கவீந்திரன், வியாழேந்திரன், சரவணபவன், சாந்தி சிறிஸ்கந்தராசா, சிவ மோகன், சித்தர்த்தன், சிறிதரன், சுமந்திரன், மாவை சேனாதிராஜா, துரைரட்ண சிங்கம், யோகேஸ்வரன், சிறிநேசன் அங்கஜன் இராமநாதன், டக்ளஸ் தேவானந்தா ஆகியோரும் எதிர்க்கட்சி தலைவராக இரா.சம்பந்தனும் உள்ளனர்.

இதில்  டக்ளஸ் தேவானந்தா எம்.பி.மட்டும் இடையிடையே விசேட கூற்றுக்கள் ஊடாக வடக்கு மக்களின் சில அடிப்படை பிரச்சினைகளை சபையின் கவனத்திற்கு கொண்டு வந்து அதற்கான பதில்களையும் தீர்வுகளையும் பெற்றுக் கொடுத்துள்ளார்.

மலையக மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரவிந்தகுமார், திலகராஜ், வேலுகுமார்,  வடிவேல் சுரேஷ், முத்து சிவலிங்கம், தொண்டமான் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

இவர்களில் அரவிந்தகுமார், திலகராஜ், வேலுகுமார், வடிவேல்  சுரேஷ் ஆகியோர் தமது பொறுப்பை உணர்ந்து விவாதங்களில் தவறாது பங்கேற்கின்ற போதும் வாய்மூல விடைக்கான வினாக்கள் எனும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாத நிலையே உள்ளது. அமைச்சர்கள், இராஜாங்க அமைச்சர்களை தவிர்த்து எம்.பி.க்களாக உள்ளவர்கள் மேற்குறிப்பிட்ட சிறப்புரிமைகளைப் பயன்டுத்துவது அரிதிலும் அரிது.

அதேநேரம்  சிங்கள எம்.பி.க்கள் அல்லது முஸ்லிம் எம்.பி.க்கள் கொண்டுவரும் விவாதங்கள் பிரேரணைகளில்  வீரமுழக்கம் இடுவதில் இவர்கள் தவறுவதில்லை.  பெரும்பாலானவர்கள் மேடைப் பேச்சாளர்கள் போலவே பாராளுமன்றத்தில் செயற்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு விவாதத்தின்போதும் தமக்கு ஒதுக்கப்பட்ட உரைக்கான நேரத்திற்கு சபைக்குள் தலைகாட்டிவிட்டு தமது உரை முடிந்தவுடன் ஏதோ வரலாற்று கடமையை நிறைவேற்றிவிட்ட புளகாங்கிதத்துடன் உடனடியாகவே சபையை விட்டு வெளியேறி செல்கின்றனர். பெரும்பாலான விவாத நேரங்களில் எதிர்க் கட்சித் தலைவர் உள்ளிட்ட  தமிழ் மக்கள் பிரதிநிதிகளின் ஆசனங்கள் வெறிச்சோடியே காணப்படுகின்றன.

அதேவேளை முஸ்லிம் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் ரவூப் ஹக்கீம், ரிசாத் பதியுதீன், ஹலீம், பைசர் முஸ்தபா, கபீர் காஸிம் போன்றவர்கள்  அமைச்சரவை அமைச்சர்களாகவும் பௌசி இராஜாங்க அமைச்சராகவும் ஹிஸ்புல்லா, ஹரீஸ்,அமீர் அலி, பைஸால் காசீம் போன்றவர்கள் பிரதி அமைச்சர்களாகவும் உள்ளனர்.  இவர்களை தவிர்த்து எம்.பி.க்களாக இம்ரான், முஜிபுர் ரஹ்மான், நவவி, சல்மான், மக்ரூப், மன்சூர், மரிக்கார், இஷாக், காதர் மஸ்தான், அலிசாஹிர் மௌலானா, தவ்பீக் போன்றவர்கள் உள்ளனர்.

இவர்களில் முஜிபுர் ரஹ்மான், சல்மான் , மஹ்ரூப் மரிக்கார்,  இஷாக் போன்றவர்கள் தமது  மக்களுக்கான கடமையைச் சிறப்பாகச் செய்கின்றனர்.

மனுக்கள் சமர்ப்பணம், வாய்மூல விடைக்கான வினா நேரம், தனிநபர் பிரேரணை, ஒத்திவைப்பு வேளைப் பிரேரணை, விசேட கூற்று ஆகியவற்றின் மூலம் தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாதே தவிர  ஏனைய பொருளாதார, வாழ்வாதார, அடிப்படை பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.  ஆனால் இதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் பொது நிகழ்வுகள், பிரசார மேடைகள், பாராளுமன்ற விவாதங்களில் வீரமுழக்கம் இடுவதாலும் ஊடகங்களுக்கு அறிக்கைகளை அனுப்புவதாலும் எந்தவித பயனும் கிடைத்துவிடப்போவதில்லை.

பெறுமனே வந்து பாராளுமன்ற கதிரைகளைச் சூடாக்கிவிட்டு, விவாதங்களில் பேசி விட்டு சென்றுவிட்டால் மட்டும் போதாது, தமது மக்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை பெற்றுக்கொடுக்கப் பாராளுமன்றத்தைச் சரியாக பயன்படுத்த வேண்டும். இதில் தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு கிஞ்சித்தும்  அக்கறை இல்லை என்றே கூறவேண்டியுள்ளது.

ஏனைய முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களைப் பார்த்தேனும் இவர்கள் திருந்துவதாகவும்  தெரியவில்லை.

பாராளுமன்றத்தில் எம்.பி.க்களுக்குரிய சிறப்புரிமைகள், வசதி வாய்ப்புகள் தொடர்பில் மக்களுக்கு சரிவர இதுவரை தெரியவராததாலேயே பலரும் மீண்டும் மீண்டும் எம்.பி.க்களாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தமது பிரச்சினைகளுக்குப் பாராளுமன்றத்தின் ஊடாக இலகுவாக தீர்வுகளைப் பெற்றுக்கொள் முடிந்தும் அது தொடர்பில் தமது பிரதிநிதிகள் அக்கறையின்றி இருப்பது மக்களுக்கு தெரியவந்தால்  இவர்கள் மீண்டும் பாராளுமன்றத்திற்கு வருவது முயல்கொம்பாகவே இருக்கும்.

எனவே தம்மை மக்கள் ஏன் பாராளுமன்றதிற்கு அனுப்பினார்கள் என்பதை உணர்ந்தும் தமக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு நன்றிக்கடன் செலுத்துவதற்க்கும் மக்கள் தமக்கு கொடுத்த உயர்நிலை வாழ்க்கைக்கு பிரதி உபகாரமாகவேனும் அந்த மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளையாவது பாராளுமன்ற சிறப்புரிமைகளூடாக நிறைவேற்றிக் கொடுக்க தமிழ்ப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள்  முன்வர வேண்டும்.

n10