செய்திகள்

பொம்பியோவின் வருகையும் அமெரிக்காவின் எதிர்பார்ப்பும்

யதீந்திரா

அமெரிக்க ராஜாங்கச் செயலர் மைக் பொம்பியோ இலங்கை வரவுள்ளார். அமெரிக்க ராஜாங்கத் திணைக்களம் இதனை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. புதுடில்லியில் இடம்பெறும் இருதரப்பு அமைச்சர்கள் சந்திப்பிற்காக (U.S.-India 2+2 Ministerial Dialogue) வரும் மைக் பொம்பியோ, தொடர்ந்து கொழும்பிற்கும் விஜயம் செய்யவுள்ளார். இந்தியாவில் இடம்பெறும் இருதரப்பு சந்திப்பிற்கென அமெரிக்க பாதுகாப்புச் செயலர் மார்க் எஸ்பரும் வருகைதரவுள்ளார் ஆனால் அவர் இலங்கைக்கு வருவது தொடர்பில் இதுவரையில் எதுவிதமான தகவல்களும் இல்லை. ஆனால் அண்மையில் அமெரிக்க பாதுகாப்புச் செயலர் எஸ்பர் ஜனாதிபதி கோட்டபாய ராஜபக்சவுடன் தெலைபேசியில் உரையாடியிருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பொம்பியோவின் கொழும்பு விஜயத்தின் போது இருதரப்பு உறவுகளை பலப்படுத்துவது மற்றும் சுதந்திரமான இந்தோ- பசுபிக் பிராந்தியம் (Free and open Indo-Pacific region) தொடர்பிலும் பொம்பியோ கவனம் செலுத்துவார் என்று, ராஜாங்கச் செயலகம் தெரிவித்திருக்கின்றது. 2015இல் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து இலங்கைக்கும் அமெரிக்காவிற்குமான உறவு வலுவடைந்தது. இவ்வாறானதொரு பின்னனியில் அப்போதைய ராஜாங்கச் செயலர் ஹெரி, 2015 மேமாதம் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்திருந்தார். அமெரிக்க வெளிவிவகார விடயங்களை கையாளுவதில் ராஜாங்கச் செயல் பதவி என்பது, அமெரிக்க ஜனாதிபதிக்கு அடுத்த நிலையிலுள்ள ஒரு உயர் பொறுப்பாகும். இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் அமெரிக்க ராஜாங்கச் செயலர்கள் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்திருப்பது மிகவும் அரிதாகவே நடந்திருக்கின்றது.

1972இல், அப்போதைய அமெரிக்க ராஜாங்கச் செயலர் வில்லியம் றொகர்ஸ் (William Pierce Rogers) இலங்கைக்கு விஜயம் செய்திருந்தார். அப்போது நிக்சன் அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக இருந்தார். சுனாமி அனர்த்தத்தை தொடர்ந்து இந்தியாவற்கு விஜயம் செய்திருந்த அப்போதைய ராஜாங்கச் செயலர் கோலின் பவல் கொழும்பிற்கு விஜயம் செய்திருந்தார். ஆனால் அதனை அரசியல் ரீதியில் முக்கியமான விஜயம் என்று கூறமுடியாது. இந்த அடிப்படையில் நோக்கினால், 1972இற்கு பின்னர் இடம்பெற்ற முக்கியமானதொரு அமெரிக்க உயர் விஜயமாக, ஜோன் ஹெரியின் விஜயம் அமைந்திருந்தது. அதன் பின்னர் தற்போது பொம்பியோவின் விஜயம் இடம்பெறவுள்ளது. அமெரிக்காவில் அடுத்த மாதம் தேர்தல் இடம்பெறவுள்ள நிலையிலேயே பொம்பியோவின் விஜயம் இடம்பெறவுள்ளது என்பதும் இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

மகிந்த ராஜபக்ச அரசாங்கத்திற்கும் அமெரிக்காவிற்கும் இடையில் சுமூகமான உறவுகள் இருந்திருக்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான இறுதி யுத்தத்தின் போது கொழும்பிற்கு அமெரிக்கா பல்வேறு வழிகளிலும் உதவியிருந்தது. 1997இல் அமெரிக்கா விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை சர்வதேச பயங்கரவாத இயக்கமாக பட்டியல்படுத்தி, தடைசெய்தது. இதில் அப்போதைய வெளிவிவகார அமைச்சர் லக்ஸ்மன் கதிர்காமரின் பங்கு முதன்மையானது. அமெரிக்க தடையை தொடர்ந்தே ஏனைய மேற்குலக நாடுகளும் விடுலைப் புலிகள் அமைப்பை தடை செய்தன. விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான அமெரிக்க தடையென்பதே கொழும்மை பொறுத்தவரையில் ஒரு மிகப் பெரிய உதவிதான். உண்மையில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அமெரிக்காவிற்கு எதிராக செயற்பட்டதில்லை. தமிழ் இயக்கங்களில் அமெரிக்காவிற்கு எதிராக ஒருவர் செயற்பட்டார் என்றால், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இயக்கத்தை மட்டும்தான் குறிப்பிடலாம். 1984ம் ஆண்டு, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இயக்கம், அமெரிக்க உளவுத்துறையான சி.ஐ.ஏயிற்கு (CIA) வேலைசெய்பவர்கள் என்னும் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில், ஸ்டான்லி அலன் மற்றும் மேரி எலிசபெத் (Stanley Allen and Mary Elizabeth) என்னும் அமெரிக்க தம்பதியை யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்து கடத்தி, கப்பம் கேட்டிருந்தனர். பேராசிரியர் சூரியநாரயணன் அண்மையில் வெளியிட்ட ஹக்சர் இந்தியாஸ் சிறிலங்கா பொலிசி என்னும் நூலில் இந்த விபரங்களை பதிவுசெய்திருக்கின்றார். இந்த ஒரேயொரு சம்பவம்தான், தமிழ் இயக்கம் ஒன்று அமெரிக்காவிற்கு எதிராக மேற்கொண்ட நடவடிக்கையாகும்.

Mike-Pompeo-resize

இறுதி யுத்தத்தின் போது அமெரிக்கா புலிகளின் தலைமையை காப்பாற்றுவதற்கு உதவ விரும்பியதாகவும் ஆனால் இந்தியாவை மீறி அதனைச் செய்யமுடியவில்லை என்றும் ஒரு கதை சொல்லப்படுவதுண்டு, ஆனால் அந்தக் கதையில் எந்தளவு உண்மையிருக்கின்றது என்பது இன்றுவரையில் தெரியவில்லை. விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையை காப்பாற்றுவதால் அமெரிக்காவிற்கு என்ன இலாபம்? உண்மையிலேயே அமெரிக்கா அவ்வாறு எண்ணியிருந்தால் இந்தியாவை மீறியும் அதனை செய்திருக்க முடியும். இப்போது இதெல்லாம் ஒரு விடயமுமல்ல.

அமெரிக்காவில் ஒபாமா தலைமையிலான ஜனநாயக கட்சியினர் வெற்றிபெற்றதைத் தொடர்ந்து கொழும்புடனான உறவுகள் நெருக்கடிக்குள்ளானது. ஓபாமா நிர்வாகம் மனித உரிமைகள் சார்ந்து ஜக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் பேரவையுடன் இணைந்து பயணிக்கும் முக்கிய கொள்கை மாற்றம் ஒன்றை மேற்கொண்டது. அப்போது ராஜாங்கச் செயலராக இருந்த ஹிலாரி கிளின்ரன் இதில் முக்கிய பங்கு வகித்திருந்தார். 2011இல் ஹிலாரி கிளின்ரன் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில், அமெரிக்காவின் தலைமைத்துவத்திற்காக ஆசியா ஏங்கிக் கொண்டிருப்பதாக குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தப் பின்னயில்தான், இறுதி யுத்தத்தின் போது இடம்பெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள் மீது, அமெரிக்காவின் பார்வை திரும்பியது. இதில் இரண்டு விடயங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று மனித உரிமைகள் மீதான அமெரிக்காவின் உலகளாவிய கரிசனை. இரண்டு ஆசியா தொடர்பான அமெரிக்க கொள்கை. ஆனால் மகிந்த ராஜபக்ச நிர்வாகம் அமெரிக்க அழுத்தங்களுடன் மோதும் கொள்கை நிலைப்பாட்டையே மேற்கொண்டது. ஜக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் பேரவையின் தலையீடுகளை முற்றிலுமாக நிராகரித்தது. அதாவது, மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான கொழும்பு ஆசியாவில் அமரிக்காவின் தலைமைத்துவத்தை ஆதரிக்கவில்லை. ஆனால் அமெரிக்காவின் தலைமைத்துவத்தை தமிழர்கள் வரவேற்றனர் – ஆதரித்தனர். இப்போதும்.

இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் 2015இல் ஆட்சி மாற்றமொன்று ஏற்பட்டது. ஆனாலும் ஆட்சி மாற்றம் இலங்கைத் தீவில் அமெரிக்க நலன்களை பாதுகாத்ததாக கூறமுடியாது. எம்.சி.சி (Millennium Challenge Corporation (MCC) உடன்பாடு இப்போதும் தென்னிலங்கை அரசியலில் விவாதப் பொருளாகவே இருக்கின்றது. சேபா (status of forces agreement (SOFA) உடன்பாட்டை அமெரிக்காவினால் முன்தள்ள முடியவில்லை. ஆட்சி மாற்றத்தினால் இவற்றை செய்திருக்க முடியும் ஆனால் அது ஏன் நடைபெறவில்லை? ஆனால் ஆட்சி மாற்றம் தலைகீழான விளைவுகளையே ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது. மேற்குலகின் நண்பர் என்று கருதப்பட்ட ரணில் விக்கிரமசிங்க அரசாங்கம் மூலோபாய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தை 99 வருட குத்தகை;கு சீன அரசாங்கத்திற்கு வழங்கியது. இந்த பின்புலத்தில் நோக்கினால் 2015இல் இந்திய – அமெரிக்க தரப்பு ஆதரவளித்த ஆட்சி மாற்றம் ஒரு ராஜதந்திர தவறாக என்னும் கேள்வியே தற்போது எஞ்சிக்கிடக்கின்றது.

சீனாவை இதயத்தில் வைத்திருப்பவர்கள் என்று கருதப்படும் ராஜபக்சக்கள் மீண்டும் ஆட்சியை – அதிலும் தனிச்சிங்கள பெரும்பாண்மையில் கைப்பற்றியிருக்கும் சூழலில்தான், மைக் பொம்பியோவின் விஜயம் இடம்பெறவுள்ளது. அண்மைக்காலமாக சீனாவிற்கும் அமெரிக்காவிற்குமான முறுகல் அதிகரித்து வருகின்றது. குறிப்பாக இந்து சமூத்திர பிராந்தியத்தில் சீனா எழுச்சியடைவது நீண்டகால நோக்கில் அமெரிக்காவின் உலக தலைமைத்துவத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கிவிடும் என்னும் பார்வை அமெரிக்க ராஜதந்திர சமூகத்தின் மத்தியில் உண்டு.

இந்த பின்புலத்தில்தான் அமெரிக்கா, சுதந்திர திறந்த – இத்தோ பசுபிக் பிராந்திய கொள்கையை முன்னிறுத்துகின்றது. இந்தோ பசுபிப் கொள்கை என்பதே சீனாவை ஒரு வரையறைக்குள் முடக்கும் தந்திரோயம்தான். இந்தோ – பசுபிக் கொள்கையில் இந்தியாவே பிரதான பங்காளி. இந்தோ பசுபிக் கொள்கையை சிலர் ஹொலிவுட்டிலிருந்து பொலிவுட்டுக் என்றும் கூறுவதுண்டு. அமெரிக்காவில் நிர்வாகங்கள் மாறினாலும் வெளிவிவகாரக் கொள்கையில் பெரியளவில் அடிப்படையான மாற்றங்கள் நிகழ்வதில்லை. ஒபாமா நிர்வாகம் ஆசிய மையக் கொள்கையை முன்தள்ளியது. ஆசியாவில் அமெரிக்காவின் உலகளாவிய தலைமைத்துவத்தை மீளவும் உறுதிசெய்வதுதான் ஆசிய மையக் கொள்கையி;ன் இலக்கு. இந்த கொள்கையின் அடுத்த கட்ட நகர்வுதான் இந்தோ – பசுபிக் கொள்கை. ஒரு வேளை ஜனாதிபதி தேர்தலில் குடியரசு கட்சி தோல்விடைந்தாலும் கூட, வரப்போகும் ஜோ பைடன் நிர்வாகத்தின் சீனா தொடர்பான அணுகுமுறையிலும் பெரியளவில் மாற்றங்கள் ஏற்படப் போவதில்லை. ஆனால் பைடன் வெற்றிபெற்றால் அமெரிக்கா இந்தோ – பசுபிக் கொள்கையை முன்னெடுக்கும் அதே வேளை, ஆசிய நாடுகளின் மனித உரிமைகள் விடயத்திலும் கூடுதல் கரிசனையை காண்பிக்கும். மீண்டும் மனித உரிமைகள் பேரவையுடன் இணைந்து பணியாற்றும் கொள்கை நிலைப்பாட்டை எடுக்கும். டொனால் றம்பின் அணுகுமுறைகளால் ஜக்கிய நாடுகள் சபையை சீனா கையகப்படுத்திவிடும் ஆபத்துள்ளதாகவும் சில அமெரிக்க கொள்கைசார் ஆய்வாளாகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்த பின்புலத்தில் இலங்கையின் இறுதி யுத்த விவகாரம் மீண்டும் அமெரிக்க நிகழ்ச்சிநிரலில் இடம்பிடிக்கும்.

usa-sri-lanka

மைக் பொம்பியோவின் விஜயத்தின் போது அவர் சுதந்திர இந்தோ – பசுபிக் பிராந்திய ஒத்துழைப்பு தொடர்பில் தனது கரிசனையை நிச்சயம் வெளிப்படுத்துவார். பொம்பியோ போடப்போகும் அடித்தளத்தில்தான் அடுத்து வரவுள்ள அமெரிக்க நிர்வாகம் – பயணிக்கும். அது எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும். இலங்கையில் சீனா வலுவாக காலூன்றியுள்ள நிலையில், ஒப்பீட்டடிப்படையில் அமெரிக்காவின் இந்தோ – பசுபிக் கொள்கைக்கான தளம், இலங்கையில் பலவீனமாகவே இருக்கின்றது. அமெரிக்க எதிர்பார்ப்புக்கள் இலங்கையில் தொடர்ந்தும் நிறைவேறாமல் இருப்பதானது பிறிதொரு வகையில் அமெரிக்கா முன்தள்ளும் சுதந்திர – திறந்த இந்தோ – பசுபிக் கொள்கையில் ஏற்படும் ஒரு ஆசியப் பின்னடைவாகும். சீனா அதிகம் இலங்கைக்குள் காலூன்றியிருக்கும் நிலையில் சேபா உடன்பாடு மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. சோபா உடன்பாடு அடிப்படையில் இராணுவ ரீதியான ஒன்று. இதன் மூலம் அமெரிக்க படைகள் இலக்கைக்குள் வந்து செல்ல முடியும். ஒரு காலத்தில் அமெரிக்க படைகள் இலங்கைக்குள் வருவதை இந்தியா விரும்பவில்லை. அது அன்றைய பனிப்போர் கால பிரச்சினை. இன்று இந்தியாவின் நலன்களை கேள்விக்குள்ளாக்கும் வகையில் சீனா அதிகம் காலூன்றிவிட்ட நிலையில், அதனை சமநிலைப்படுத்துவதற்கான உபாயங்களில் இந்தியா ஒரு போதுமே பாராமுகமாக இருக்க முடியாது. இந்த பின்புலத்தில் சோபா அல்லது வேறு ஏதோவொரு வகையில் அமெரிக்காவின் பிரசன்னம் இலங்கையில் இருப்பது இந்தோ – பசுபிக் கொள்கைக்கு கட்டாயமானது. இ;ல்லாவிட்டால் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை பிரயோகித்து இந்திய படைகள் இலங்கையில் நிலைகொள்ளும் உபாயம் தொடர்பில் இந்தியா கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

இலங்கையில் அமெரிக்காவின் எதிர்பார்ப்புக்கள் தள்ளாடுவதுதானது திறந்த இந்தோ – பசுபிக் கொள்கைக்கான ஒரு ஆசியப் பின்னடைவாகவும் அமைந்துவிடலாம். ஏனெனில் ஒரு சிறிய நாட்டில் சீனாவை தோற்கடிக்க அமெரிக்காவினால் முடியாவிட்டால், ஆசியாவில் எவ்வாறு அமெரிக்காவினால் அதன் தலைமைத்துவத்தை உறுதிசெய்ய முடியுமென்னும் கேள்வி எழலாம். இந்த அடிப்படையில் சோபா மற்றும் எம்.சி.சி உடன்பாடு தொடர்ந்தும் இழுபடுவது தொடர்பில் மைக் பொம்பியோ இறுக்கமாக எதிர்வினையாற்றுவாரா? பொம்பியோவின் விஜயத்தின் போது ஒரு வேளை அவர் ஈழத் தமிழ் தலைவர்களை சந்தித்தால் அதுவும் கொழும்பிற்கான ஒரு செய்தியாகவே அமையலாம்.