விடுதலைப்புலிகளிற்கு பின்னர் இலங்கை

மீனாக்சி கங்குலி- சர்வதேச மனித உரிமை கண்காணிப்பகம்

இலங்கையின் வடபகுதி நகரான மன்னாரை இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளுடன் இணைக்கும் பகுதி முழுவதும் இராணுவமுகாம்களால் நிரம்பி காணப்படுகின்றது.அவர்கள் அங்கு சிறந்த முறையில் வாழத்தொடங்கிவிட்டதற்கான அடையாளங்களை காணமுடிகின்றது,வர்ணம் பூசப்பட்ட பூச்சாடிகளை காணமுடிகின்றது,வெயிலில் காயும் உடைகளை காணமுடிகின்றது.

கடந்த வருட இறுதியில் சர்வதேச மனித உரிமை கண்காணிப்பகத்தின் பிரதிநிதிகளை பிரதமரையும் ஏனைய அமைச்சர்களையும் சந்திக்குமாறு அழைப்பு விடுக்கப்;பட்டது.அரச தொலைக்காட்சிகள் கூட அவர்களை செவ்விகண்டன,பல வருடங்களிற்கு பின்னர் முதல் தடவையாக மனித உரிமை கண்காணிப்பகத்தால் கொழும்பிலும் வடபகுதியிலும் தமிழர்களுடன் பேச்சுக்களை மேற்கொள்ள முடிந்தது,எங்கள் பயணங்களின் போதும் யாரும் எங்களை தடுத்து நிறுத்தவில்லை, கேள்வி கேட்கவில்லை,தமிழில் தேசிய கீதம் பாடப்படுவதையும் நாங்கள் அலுவலகமொன்றில் பார்த்தோம், இது முன்னர் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது.

அனைவரிற்கும் நீதி

இந்த முன்னேற்றங்களிற்கு கீழ் இன்னமும் கவலை தரக்கூடிய சமிக்ஞைகளும் காணப்படுகின்றன,இலங்கையின் உள்நாட்டு யுத்தத்தின் போது யுத்தகுற்றங்களும் மனித உரிமை மீறல்களும் இடம்பெற்றன என கருதப்படுகின்றது,ராஜபக்ச அரசாங்கம் இது குறித்து விசாரணைசெய்ய மறுத்து வந்ததுடன், பொதுமக்களிற்கு சிறிதளவு உயிரிழப்புகள் கூட ஏற்படவில்லை என தெரிவித்துவந்தது. சர்வதே மற்றும் உள்நாட்டு கண்காணிப்பு அமைப்புகளை விடுதலைப்புலிகளின் ஆதரவாளர்கள் என அது வர்ணித்தது.

இலங்கையில் இடம்பெற்ற யுத்தகுற்றங்கள் மற்றும் மனித உரிமைகள் குறித்து பொறுப்புகூறப்படவேண்டும் என்ற ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை பேரவையின் இரு தீர்மானங்களை ராஜபக்ச அரசாங்கம் நிராகரித்தை தொடர்ந்து இது குறித்து விசாரணைகளை முன்னெடுக்குமாறு ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் அலுவலகம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது,2015 பிற்பகுதியில் அது பேரழிவு அறிக்கையை வெளியிட்டது,இது புதிய அரசாங்கத்திற்கு ஜெனீவாவில் நிறைவேற்றப்படவுள்ள தீhமானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு அழுத்தங்களை கொடுத்தது,2015 ஓக்டோபர் மாதம் முதலாம் திகதி நிறைவேற்றப்பட்ட இந்த தீர்மானம் யுத்தகால துஸ்பிரயோகங்கள் குறித்து விசாரணைசெய்து வழக்கு தாக்கல் செய்வதற்காக நீதிபொறிமுறையை உருவாக்கும்படி கோரியது. இது அரசியல் மயப்படுத்தப்படுவதை தவிர்ப்பதற்காக வெளிநாட்டு நீதிபதிகளை உள்வாங்குமாறும் தீர்மானம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

எனினும் இதன் பின்னர் சிறிசேன அரசாங்கம் அதிலிருந்து பின்வாங்க தொடங்கியுள்ளது,ஜனவரி 21 ம் திகதி சிறிசேன தான் ஓருபோதும் சர்வதேசபிரசன்னத்தை ஏற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை என தெரிவித்துள்ளார்.

அவரது அறிக்கை ஐக்கிய நாடுகள்மனித உரிமை தீர்மானத்துடன் நேரடியாக முரண்படுவதாக காணப்படுகின்றது, இலங்கையும் அந்ததீர்மானத்திற்கு இணை அனுசரணை வழங்கியிருந்தது. தற்போதைக்கு பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் கலக்கமடைந்துள்ளன,காணமற்போனவர்களின் குடும்பத்தினர் இன்னமும் அவர்களை தேடி வருகின்றனர்.  அதிகாரிகளிடம் மன்றாடுகின்றனர், ஆணைக்குழுக்கள் முன்னிலையில் தோன்றுகின்றனர்,நிலைமாற்றுக்கால நீதிக்கான கலந்தாய்வுகளிற்காக அரசாங்கம் நியமித்த செயலணி இன்னமும் முன்னேற்றங்களை காண்பிக்கவில்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்களிற்கு அவசர உதவிகளும் ஆலொசனைகளும் தேவைப்படுகின்றன.  காயமடைந்தவர்களிற்கு சிகிச்சை அவசியம், புனர்வாழ்வு அவசியம்,கால்கள், கண்கள் ,கைகள் அற்ற பலர் உள்ளனர் என செயற்பாட்டாளர் ஓருவர் தெரிவித்தார். பல ஆண்கள் காணமற்போயுள்ளதன் காரணமாகவும்,கொல்லப்பட்டுள்ளதாலும். யுத்த முடிவிற்கு பின்னர் சிறைபிடிக்கப்பட்டுள்ளதாலும் பல குடும்பங்களிற்கு பெண்களே தலைமை தாங்குகின்றனர், வீடமைப்பு திட்டங்களில் மீள குடியேற்றப்பட்டுள்ள அவர்கள் தங்கள் வாழ்வை கொண்டு நடத்த சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர்.

ஆனால் இந்த உடனடி தேவைகளை பூர்த்திசெய்வது மாத்திரம் போதுமானதல்ல,பாதிக்கப்பட்டவர்களிற்கு நீதியும், பொறுப்புக்கூறலும் அவசியம் என்கிறார் ஆனந்திசசிதரன். வடமாகாணசபை உறுப்பினரான இவர் விடுதலைப்புலிகள் இயக்க உறுப்பினரான தனது கணவர் இராணுவத்திடம் சரணடைந்த பின்னர் காணமற்போயுள்ளதாக குறிப்பிட்டார்.

பாரிய படுகொலைகளிற்கு காரணமாக அடிப்படை பிரச்சினைகளை அரசாங்கம் நினைவில்கொள்ளவேண்டும்,இராணுவம் எங்கள் நிலங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளது,மக்கள் அச்சத்துடன் உள்ளனர்,நீதியே எங்களிற்கு வேண்டும், வாழ்வாதாரமே எங்களிற்கு வேண்டும் என்றார் அவர்.

யுத்தத்தினால் நொருங்கிப்போயுள்ள தேசத்தை சரிப்படுத்துவதற்கு இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சந்தர்ப்பம் கிடைத்துள்ளது.பழைய நம்பிக்கையீனங்களை பொறுப்புக்கூறல் வெற்றிபெற்றாலே அது சாத்தியமாகும்.